Jak donosi dziś wp.pl: “Odbyły się już wstępne rozmowy dotyczące nakręcenia kontynuacji kinowego przeboju wszechczasów, “Avatar”. Rupert Murdoch, prezes koncernu medialnego News Corp. rozmawiał już na ten temat z reżyserem Jamesem Cameronem. Deklaracja ta padła w trakcie konferencji dotyczącej wyników finansowych korporacji.”

Avatar 2 – jednak powstanie? (fot. IDG)

“Co do drugiej części przeboju, miały już miejsce “bardzo wczesne” rozmowy z reżyserem Jamesem Cameronem, który – jak wynika ze słów prezesa News Corp. – ma już pewne pomysły na kontynuację przygód Jake’a Sully’ego. Nie zapadły jednak żadne ustalenia dotyczące budżetu i terminów rozpoczęcia prac.”

Ehhh… Oby nie, cholerka, oby nie.

A trzymając się w temacie Avatara – części pierwszej: na Joemonster pojawił się dziś ciekawy wpis: Pandora z Avatara odnaleziona… na Ziemi! Poniżej kilka zdjęć ze wspomnianego artu:

Pandora na Ziemi

Pandora na Ziemi

Pandora na Ziemi

Pandora na Ziemi

Jak donosi Joemonster: “To bajeczne miejsce położone jest w pobliżu miasta Zhangjiajie w prowincji Hunan. Znajdująca się tu góra nazywała się Podniebną Kolumną Południową, lecz 25 stycznia została oficjalnie przemianowana na Alleluja Avatar* – podaje gazeta Xiaoxiang Morning News. Miasto planuje zarobić co nieco na spragnionych Pandory turystach i reklamuje to miejsce sloganem: “Pandora jest daleko, a Zhangjiajie blisko.”

To właśnie z fotografii tego miejsca czerpano inspirację przy tworzeniu filmowej planety.”

Więcej zdjęć tego miejsca znajdziecie TUTAJ. Ehhhhhhh…

Bohater filmu, który przekracza granicę pomiędzy światami, uczy się nowego otoczenia, środowiska Pandory – a widz wraz z nim. Krok po kroku główna postać Avatara odkrywa, że to, co zyskał zostawiając za sobą cywilizację, jest… lepsze. A ja jako widz zgadzam się z nim.

…wyobraźcie sobie, że nagle przestajecie brać czynny udział w codziennym wyścigu szczurów, przestajecie się martwić stanem posiadania, zamiast tego szczęscie, które staracie się zapewnić sobie i rodzinie dobrami materialnymi, odnajdujecie wokoł siebie za darmo, w tym co otacza Cię na Ziemi. Abstrakcja? Utopia? Może. Ale jak obrzydliwa w zderzeniu z takim światem staje się codzienność którą jesteśmy przesiąknięci…

Tak właśnie zareagowałem na Avatar. Zacząłem tęśknić do świata ukazanego na filmie. Do świata z jaśniejszymi zasadami, mniej skomplikowanymi priorytetami, gdzie wszystko jest czytelne, jasne. Identycznie wiele miesięcy temu odczuwałem żal, gdy rozstałem się z Trylogią - także światem odmiennym od naszego. Z czasami gdzie godność i życie były ważniejsze od środków do życia. Ale to nie o Trylogii miałem pisać.

Dochodzę do wniosku, że jestem osobą cholernie podatną na podsuwany mi pod nos produkt filmowy. Starając się czerpać z ekranu jak najwięcej, będąc ciekawym filmu, dałem się mu nieświadomie pociągnąć za sobą. Chyba nawet nie potrzeba było przekazu podprogowego, czy innego magicznego wynalazku. Ot, moja ciekawość zaciągnęła mnie pomiędzy listowie Pandory. A powrót z tamtego świata jest trudny. Oj trudny…  Nie zmienia to jednak faktu, że uważam Avatar za jeden z najlepszych filmów jakie widziałem w życiu. Jestem w stanie postawić go na jednej półce z Natural Born Killers i Full Metal Jacket.

A Mroczny Rycerz?

No cóż… Dojrzewając do wniosków wokół Avatara, postanowiłem sobie zaaplikować coś lżejszego. Takiego ot – wybuchy, lekka fabuła, jakiś flaczek na ścianie, czy gwałcik w piwnicy. Postanowiłem zerknąć na Mrocznego Rycerza. Zdziwiłem się nieco, gdy zobaczyłem czas trwania filmu – cholernie długi. Nie mogłem jakoś wyobrazić sobie, jak można rozciągnąć aż tak bardzo historię kolesia w czarnych kalesonach skaczącego po dachac. Włączyłem film i… Bardzo się zdziwiłem.

Zawsze postrzegałem serię z Batmanem jako ekranizację komiksu, czyli na dobrą sprawę lekką historię na niezbyt wymagający intelektualnie wieczór. Mroczny Rycerz mnie zaskoczył. Nie chodzi o to, kto zginął, jak zakończył się film, chodzi o to, jak wspaniały obraz zarysowała sobą społeczność Gotham City. Nie chodzi mi tu o jakieś konkretne postawy ludzi, lecz o zwrócenie uwagi widza na to, że poza złym Jokerem, dobrym Batmanem i jeszcze kilkoma innymi postaciami, jest też społeczeństwo które teoretycznie odgrywając bierną rolę w tej historii, też ma coś do przekazania. Oczywiście nie wychylając się zbytnio w stronę pierwszego planu

Mroczny Rycerz był dla mnie tak naprawdę pierwszym Batmanem, gdzie film przedstawił mi kompletny od A do Z obraz świata współżyjącego z facetem w czarnych kalesonach. Hm.. To głupio zabrzmiało. Batman stał się jedną ze składowych świata Gotham. Bukiet smaku filmowego został nasycony na każdej płaszczyźnie. Mniam!

Wychodząc na koniec poza temat Batmana, a pośrednio nawiązując do Avatara… Ciekawe ile kosztuje przebranie Neytiri I czy można je dostać już gdzieś w… sklepach z niegrzecznymi ciuszkami I kompletnie nie rozumiem, czemu Żona Moja dziwnie, a nawet nieco z przerażeniem patrzy na mnie, gdy poruszam ten temat…

Tym razem będzie inaczej…

Avatar oglądaliśmy wczoraj. W wersji 3D. Wrażenia? Nie wiem, czy mogę mówić tu o wrażeniach związanych z tym filmem. To by było zbyt proste. Avatar to jeden z tych filmów,  które wbijają się gdzieś w moją głowę i tkwią tam godzinami domagając się czegoś więcej, większej uwagi, ponownego przeanalizowania treści, fabuły, a nawet… oglądnięcia po raz kolejny. Z czego to się bierze?

Hm… Avatar w żaden sposób nie jest nowatorski. Oklepany schemat, przyrównywany fabularnie do Pocahontas, sporo efektów specjalnych, do tego jakieś moralizujące przesłanie. Jednak świat w który zostaje wrzucony widz, jest światem który zabija rzeczywistość wokół widza, światem, w którym człowiek zanurza się do ostatniego zakończenia nerwowego. Avatar sprawił, że zapomniałem o otaczającym mnie kinie i ludziach obok. Zostałem pochłonięty przez bieg wydarzeń, stałem się ofiarą filmowego instrumentu którym zostałem zahipnotyzowany. I dobrze! Po to właśnie poszedłem do kina – by przeżyć coś niezwykłego. I dostałem właśnie to, za co zapłaciłem.

Nie sposób nie wspomnieć oczywiście o Neytiri… Nigdy wcześniej tak nie zareagowałem na postać stworzoną w filmie. Neytrii, grana przez Zoe Saldana stała się przewodniczką widza po świecie Pandory. Aktorka o której wcześniej nie słyszałem, pokazała mi postać, o której z pewnością długo nie zapomnę.

Zoe Saldana

…i Zoe jako Neytiri:

Avatar – Neytiri

Szukając informacji na temat Avatara, udało mi się natrafić na krótki film, gdzie znalazły się ujęcia pokazujące moment kręcenia poszczególnych scen, z porównaniem efektu końcowego, z obrazem rzeczywistym:

http://www.youtube.com/watch?v=fOHPCI_9-eQ

Do tego wywiad z Zoe – kilka słów o filmie i Neytiri:

http://www.youtube.com/watch?v=KcBuqUDLg7w

Udało mi się też wygrzebać zapis przygotowań do filmu, treningu ruchowego przyszłej Neytiri (od 1 min 51 sek):

http://www.youtube.com/watch?v=9sQ4vOgp0YI

Tak. Zdecydowanie Neytiri na długo pozostanie w mojej pamięci, zaś Avatar stanie się jedną z pozycji, do których będą porównywane kolejne twory filmowej machiny.

Wczoraj około godziny 19 (minut kilkanaście) zakończyła się w kinie projekcja filmu. Nikt nie wstał. Napisy końcowe przesuwające sie przed widzami były aktem bluźnierstwa, który zakończył kinową ucztę. Dopiero, gdy zapalono światła, na sali zrobił się ruch.

Nie wiem, czy kiedykolwiek wcześniej tak bardzo żałowałem, że film już się skończył. Uczucie towarzyszące opuszczenia kina mogę przyrównać jedynie do żalu, jaki odczułem kończąc czytać Trylogię.

Avatar – gorąco polecam.

…i niech nikt się nie bierze za kręcenie 2giej części, błagam…