Zaczynam mieć dość zimy. Koloru białego, koloru szarego, gołych drzew z kretyńskimi wyrazami twarzy i wiecznie równego, lejącego się przez chmury światła. Zero gry w tym wszystkim, zero cienia, wszystko nijakie i z dupy wyjęte. Zmarzniętej - nawiasem mówiąc.

Coraz mniej mnie cieszy błąkanie się po zaśnieżonym padoku i polach, gdzie człowiek zapada się po kolana w śnieg. Jedynie pies ma kupę radochy z tego wszystkiego. Pies. Czasami go nie ogarniam. Próby pojęcia jego skretyniałych zabaw wyniszczają moją psychikę. Nie jestem w stanie go ogarnąć

Jerzy – the pies.

Autentycznie – ta cholerna zima odbiera człowiekowi radość z focenia. Bo ile można gapić się na świat, gdzie jedynym problemem jest czas i balans bieli? No dobra, jeszcze przysłona. Brakuje mi w tym wszystkim nasycenia kolorami, zieleni tak smakowitej, że aż chrupiącej, czerwieni od której nawet burak wstydzi się pokazać i błękitu rodem z godzin popołudniowych letniego dnia.

A idź ty pani zimo w pizdu!

Wróćmy jednak do Pniowca – wszak to Pniowiec w tytule się pojawił. Czemu zadymowiec? Bo jakieś dziwne zadymy dziś były na koralu… Nie wiem o co koniom poszło, może się cieszyły z wyjścia, a może czując (oby!) nadchodzącą wiosnę, postanowiły się wzajemnie pokryć nie widząc przeszkód w tym, że były tej samej płci… Nie jest to teraz ważne. Ważne, że w trakcie zadymy nie dostałem rykoszetem w morde z podkowy i nawet zdążyłem coś cyknąć, nim szalejąca kopyciasta brać znudziła się wzajemnym podgryzaniem. A… Przy okazji dostałem dziś świetną nauczkę: jeśli słońce na to pozwala – ustawiać się plecami do wschodu. Powód? Popatrzmy co się dzieje, gdy tego nie robimy:

Pniowiecko-końskie zaloty

Jak widzimy na powyższym zdjęciu, oraz na zdjęciu poniższym…

Pniowiecko-końskie zaloty

Przez cały czas wpychają się w kadr zabudowania. A fe! Jednak jeśli przesuniemy się plecami na wschód…

Om nom nom nom

…zabudowania znikają, a w ich miejsce wchodzą jakże liczne drzewa (tia, w rzeczywistości stoi tam takich pięć, czy sześć badyli, ale wystarcza).

Jak więc widać – dzisiejsza wizyta znów mnie czegoś nauczyła. Co i tak nie zmienia faktu, że nie lubię zimy i nawet nie wiem, czy w akcie sprzeciwu wobec aury nie wysikać na śniegu jakiegoś epitetu skierowanego do pogody. Niech wie, że mam jej dość! A co!

Miałem dziś przyjemność narażać życie podczas brnięcia przez pniowieckie pola w śniegu po kolana. Zima nie żałuje sobie, więc nasrutowało śniegu solidnie. Nie wiem po co, ale niech będzie. Pocieszam się myślą, że tej zimy powymarza w cholerę cała komarza brać. Nie zmienia to jednak faktu, że dojście do padoku zajmuje dwa razy więcej czasu niż zwykle. Jedyną osobą(?) w miarę zadowoloną jest pies. Nie wiem co on ma na celu waląc twarzą w śnieg i zanurzając w nim głowę. Może wydaje mu się, że kombajnem górniczym? W jego przypadku już nic mnie nie zdziwi…

Zostawmy tego psa, czas przejść do sedna sprawy: wpadłem na pomysł, by po wczorajszych testach koncertowych słoika f2,8, pokatować go tym razem na padoku. Pierwsze wrażenia? Płakać się chce. przy otwartej na max przysłonie i blendującym śniegu, jakakolwiek zmiana oświetlenia wyczynia cuda z histogramem. Do tego za nic w świecie nie sprzyjały mi dziś warunki ;/ Musiałem pracować na priorytecie przysłony, szalejące światło nie pozwalało w miarę sprawnie pstrykać na pełnym manualu. Do tego wszystkiego… pamiętacie jak kiedyś napisałem, że czasami lepiej odstawić aparat i konie? No to właśnie dziś miałem taki dzień. Odpstrykałem więc to, o co żona prosiła, palnąłem sobie kadr czy dwa wg jakiegoś zadania, którem sobie narzuciłem do skorygowania i można było wracać. 

Gdzieś w lesie

Właśnie uświadomiłem sobie jedną ciekawą rzecz: pies mokry od śniegu śmierdzi mniej, niż pies przemoczony deszczem. Ciekawe dlaczego tak jest…

W takie dni nie pojmuję kompletnie, jak przy f2.8 wstrzelić się w ostrość na całej długości konia. Jeśli szarpę się z nikusiem 55-200 na przysłonie 8.0, a pomimo tego ostrość dziwnie mi się kończy na głębokości 60cm – dostaję pierdolca.  Teoretycznie przy strzale z 18 metrów powinienem mieć ostrość głęboką na ponad dwa metry. A jednak tak nie jest… Rozumiem – gdyby padał śnieg, była mgła, w obrazie ewentualnie by brakowało kontrastów by AF miał na czym się załapać, ale w czystej sytuacji gdy pięknie obszywka czapraka wyrywa się kolorem z obrysu konia… Gdy w takich warunkach nie umiem się prawidłowo wstrzelić z ostrościa – chce mi się płakać.

Pamiętam moment, gdy miałem przykręconą do puszki sigmę ze stałym f2,8 – byłem w stanie wyrzeźbić nią wszystko. Konie fotografowane podczas przejścia przy padoku idealnie wgryzły mi się w głębię ostrości:

sigma f2.8 70-200

A wczoraj? Szkoda gadać… Tak czy inaczej – popełniłem wczoraj kilka fot. I chyba nie do końca jestem z nich zadowolony. Za dużo pracy wymagały później w postprodukcji. A to nie jest dobre…

Swoją drogą miałem.. hm.. powrót do praktyk z Łabęd. Ukłoniła mi się wiedza, którą posiadłem podczas obcowania zimowego na padoku z karym Avikiem. Czarny koń i biały śnieg – to było wyzwanie… Dzięki tamtym męczarniom w dniu dzisiejszym przestaję się bać śniegu przy czarnych koniach. Do tego za przeproszeniem – Zoner w wersji 12 fantastycznie operuje na wyciąganiu szczegółów z czerni (oczywiście jeśli nie są zbyt ’spalone na czarno’). Efekt? Przy ładnie zbudowanym koniu można od strony cienia wyciągnąć wiele szczegółów budowy / muskulatury kopytnego:

Admirał

Cholernie to cieszy. A jednocześnie budzi nieco niepokoju: czy aby nie przesadzam ingerując tak bardzo w zdjęcie? Z 2giej strony – dla każdego liczy się efekt końcowy. Tym bardziej, że na dobrą sprawę obecnie komputer nie różni się zbyt wiele od algorytmów wpakowanych do aparatu. Chcąc być całkiem szczerym – chyba bym musiał pracować tylko na kliszy. A na to wczoraj czasu nie miałem.

Kolejny koszmarek wczorajszego dnia skarogniady konik na śniegu. Nie znałem nijak sposobu, by go złapać AF. Musiałbym jechać na manualu – na to czasu nie miałem. Do tego jeździeć ubrany w podobnej tonacji do umaszczenia konia – i mamy horror. Aż się dziwię, że nikuś nie zwrócił się do mnie obiektywem mówiąc: ‘Stary, powaliło Cię? Z czego ja mam tutaj brać pomiar?!??!?’…

Nic, tylko płakać.

Maniana P

Całe szczęście, że jeźdźcy nie mieli nic przeciwko jeździe po ścianie, która mnie najbardziej interesowała. Czyli po tej, która miała najfajniesze swiatło

Wnioski z wczorajszej sesji? Doczytać, czy niska temperatura jest w stanie wpływać na skuteczność działania AF…

Jako, że film był mniej czuły od Fujifilm Superia 1600 na którym pracowałem chwilę wcześniej, nie miałem już do dyspozycji tak przyjaźnie krótkich czasów jak ‘rolkę temu’. Postanowiłem jednak sprawdzić, czy dam radę ustrzelić rozbrykane kopytne szalejące po padoku. Złapałem więc za pierścień ostrości i zacząłem polowanie… Udało mi się wstrzelić w 3 zdjęcia, jedno z nich jestem w stanie przetrawić:

rozszalały źrebak

Zdecydowanie czeka mnie wiele pracy z ostrzeniem szybciej poruszających się obiektów ;>

W czasie, gdy młodziaki brykały radośnie, starsza część kopytnych postanowiła zaprezentować swą nieco dojrzalszą strone. Siwa o której mowa, przyszła kulturalnie się przywitać, wsadziła mi obślinioną mordę pod pachę, po czym zaczęła dostojnie pozować:

Siwa pozująca

By nie przesadzić z ilością błękitnej krwi na zdjęciach, odrzuciła swoje ‘ślachetne’ pozy i jak na konia przystało, postanowiła się porządnie wytarzać obok rozkosznie parującej kupki:

Siwa w trakcie panierowania

Wrażenia z pierwszych chwil pracy z filmem ‘made for rossman’? Przy iso 400 można było spokojnie spróbować łapania ruchu na padoku. Przy lepszych warunkach oświetleniowych spróbuję podejść do tematu galopu. Będzie mi jednak potrzeba przynajmniej 1/1000 sekundy, bez stabilizacji w obiektywie boję się, że nie utrzymam nawet 1/500 w 200mm.

Wracamy do zdjęć: konie znudzone moją obecnością zaczęły robić to, co lubią najbardziej, czyli nic. Opuściłem więc senne towarzystwo i udałem się na maneż. W miarę równe światło, oraz sporo oddalone od konia elementy tła wróżyły możliwość ustrzelenia czegoś ciekawego. Oczywiście pracując na 55-200mm niezmiennie mialem problem z winietowaniem. Cóż jednak poradzić…

maneż, koń, winieta

Na dobrą sprawę dopiero po 2 – 3ch dniach od odebrania materiału z labu zacząłem doceniać konkretnie tę kliszę. Pal diabli winietę, patrząc na te fotki czuję się, jakbym miał przed sobą o wiele lepiej przyprawioną potrawę, niż coś do jedzenia z elektronicznego fotofastfooda.

pod zieloną ścianą

Zaczynam też coraz bardziej doceniać las w tle. Fantastycznie odcina niechciane (czasami) niebo, a jednocześnie będąc ciemniejszym od Pinia, podkreśla jego… barwę? Nie ściąga na siebie uwagi podczas oglądania zdjęć.

co z tą przysłoną?

Muszę się jeszcze cały czas pilnować z przysłoną. Okrutnie cierpię nie mogąc zerknąć do exifa i podpatrzeć, co sknociłem, co mógłbym poprawić. F8. Chyba sobie to wydziaram na czole

Zastanawia mnie jeszcze jedna rzecz. Kiedy w końcu koń będzie miał dość i zacznie się chować na widok mnie z aparatem. Już teraz widząc, jak się zbliżam, zaczyna robić.. dziwne miny:

Pinio prezentuje uśmiech traktorzysty

Podsumowanie: iso 400 na padoku – to chyba minimum w warunkach takich, jak tego dnia. Jak dla mnie – akceptowalna ilość ziarna. Muszę jeszcze doczytać, jak dobierać materiał do naświetlenia pod względem balansu bieli. Wszak zachmurzony dzień i słoneczny dzionek to trochę inna barwa światła. Jestem ciekaw, czy zobaczę wyraźną różnicę.

A póki co – do filmów z Rossmana z pewnością będę wracał. Jak na moje obecne potrzeby – dają radę

Już na starcie popełniłem fatalny błąd. Sprawdzając, czy będę miał identyczne czasy wg priorytetu przysłony proponowane przez cyfrę i analoga (mierzone od szarej kartki przy identycznym jej oświetleniu), nie sprawdziłem, czy aby światło nie jest ciut za mocne i czy nie warto skorygować go o – 1 ev w dół… Efekt? Przypaliłem nieco zdjęcia… Zdarza się, jestem mądrzejszy na przyszłość.

Materiałem na którym przyszło mi pracować tym razem, był film fuji superia, szokujące jak dla mnie iso 1600. Z jakiego powodu szokujące? Nie zwykłem pracować na tak wysokich czułościach mając wstręt do ziarna. Tym razem jednak wysokie iso filmu dawało mi pewien komfort: bawiąc się obiektywem gdzie ostrzenie idzie z ręki, miałem zagwarantowane krótkie czasy naświetlania, co było bardzo ważne w przypadku, gdy przy 200mm nie miałem do dyspozycji stabilizacji (która w tym duecie też nie działa).

Jak już mówiłem, nie skorygowałem ekspozycji. Efekt?

jasno… o wiele za jasno.

Identyczny problem mam na pozostałych zdjęciach z tej sesji. Wypaliłem część bieli, do tego miałem jeszcze problemy z utrzymaniem ostrości w momencie, gdy koń szybciej się przemieszczał. Kolejne ciekawostki pojawiły się, gdy dociągnąłem ogniskową obiektywu do maksimum, pojawiła mi się… urocza winieta. Widoczna już na poprzednim zdjęciu, tym razem zaprezentowała się w pełnej okazałości:

Winieta

Jak widać, nikuś 55-200 nie jest w stanie pokryć całości klatki. Z jednej strony daje to ciekawy efekt, jednak z 2giej domyślam się, że za jakiś czas będzie to dla mnie dość niewygodne i irytujące zjawisko.

Udało mi się poza wymienionymi wcześniej błędami, popełnić jeszcze kilka innych gaf: tradycyjnie nie domknąłem przysłony do f8. A zawsze sobie powtarzam: chcesz mieć ostre konie i jeźdźców? Nie otwieraj bardziej przysłony, niż 8…

za duża dziurka

poza tym wszystkim, finalnie udało mi się uzyskać pstryknięcie czy dwa, które mogę uznać za.. satysfakcjonujące na obecnym etapie.

prawie akceptowalne.. na chwilę obecną

Z pewnością fujifilm superia będzie częstym gościem na padoku / maneżu. Może nie w wersji 1600, nie lubię gdy konie są zbyt ziarniste, ale z pewnością jakaś 2setka się znajdzie (a nawet dwie – chyba nawet mam już je w torbie ;> )