Tia. Siedziałem zdaje się w busie zastanawiając się, w którym kierunku iść z aparatem i jakie zmiany w sprzęcie za sobą to niesie, gdy nagle wpadła mi do łba wspaniała myśl: chłopie, jesteś szczęśliwym posiadaczem pełnej klatki! Tak jest. Nazywa się Nikon F50.

Może mnie ktoś zapytać, z jakiego powodu wspominam o starej f50 w tym temacie? Hm.. Ano z tego względu, że wspomniany powyżej wniosek uświadomił mi jak wielki skarb posiadam. Nie musząc się pchać w wyuzdany onanizm sprzętowy, uzupełniam braki tej puszki zainwestowanym w zdjęcie czasem. Muszę coś zrobić za f50? Ok, zrobię to, użyję d80 jako polaroida, ale dojdę do celu. Tia. Uświadomiłem sobie tego dnia, jak wiele mi daje obcowanie z Nikonem f50…

A poza tym? W sobotę zaczyna się szkoła. Tak naprawdę jestem przerażony. Za niecały rok skończy się moja edukacja. Może obronię papier, a może  nie. Nie muszę. Jeśli to zrobię  – będzie mną kierowała tylko chęć obronienia się dla własnej przyjemności. I satysfakcji.

Myślę intensywnie co mam pokazać przy zakończeniu roku. Zdjęcia… Poprzedni rok zrobił.. ehekhem, wernisaż. Kurwa, jak to brzmi… Wernisaż… Przez moment zaśmierdziało mi pedalskimi szalikami. Na szczęście ludzie pozostali ludźmi. Prace pracami. Jednak… Zabrakło mi w tym wszystkim czegoś. Były lepsze i gorsze materiały, były zdjęcia chwytające swoim rozmachem, były zdjęcia przywodzące na myśl klasyczne ‘łotdafak’. Nie widziałem jednak materiału, który by mi powiedział: byłem tworzony w bólach i poświęceniu, byłem wykrzyczany gdy rodząc się rwałem łono swojej matki, a rodziłem się miesięcy sześć i dni dwadzieścia. Wszystko to przypominało mi… pokaz zdjęć, które zostały kiedyś zrobione i które ’się-nadawały’.

Może to ja źle odbieram pokazany tam materiał, może kogoś krzywdzę tymi słowami. Wiem jedno: sam przed sobą muszę być uczciwy i jeśli do jasnej cholery faktycznie nie wsadzę części siebie w materiał który ma powstać – nie wystawię nic. Poddam się? Nie. Jeśli nie jestem na tyle dojrzały fotograficznie by stworzyć coś, czego sam przed sobą nie będę się wstydzić, to niech przynajmniej będę na tyle odpowiedzialny, by powiedzieć sobie: stary, fajnie było, ale daj spokój. Jak nie masz czegoś do pokazania od siebie – nie pokazuj nic.

Ktoś kiedyś napisał: a teraz uzasadnij mi, z jakiego powodu zrobiłbyś jeszcze raz to zdjęcie. Od czasu gdy przeczytałem ten zlepek słów, zadaję sobie to pytanie za każdym razem gdy ściągam zdjęcia z karty, czy przeglądam skany. I coraz mniej wystawiam. Coraz mniej mnie zadowala. Przynoszę do domu 30 zdjęć zamiast trzystu, pozostają trzy, zostanie jedno. Patrzę na nie  i myślę: o to kurwa chodziło. Jest godne tego, by pozostać. Zrobiłbym je jeszcze raz.

Cierpię na chroniczny brak gotówki. Potrzeba mi 600zł by uzupełnić braki sprzętowe. Pora znów siąść do klawiatury i powalczyć ze zleceniami. Sierpień zgodnie z obietnicą – przebimbałem. Zleceniowo i fotograficznie. Należało mi się… W końcu mam głowę pełną pomysłów.

Uświadomiłem sobie dwa(?) dni temu, że niedługo znów będzie można wyciągać więcej szczegółów ze śniegu. I trzeba będzie zakładać ciepłe rękawiczki, by dłonie nie przymarzły do Nikusia. Więc póki jeszcze ciepło: jesiennie 2:

Jesiennie #2

PS.: chętnie przyjmę obiektyw do średniaka, obojętne mocowanie, +/- 80mm, lub kupię po okazyjnej cenie.

statystyki na podstawie informacji ze sklepu gdzie kupiłem akumulator: ta bateria do nikona d40 sprzedała się już w ilości około 200 sztuk. Jak do tej pory tylko jedna sztuka była wadliwa. oczywiście moja!
Obecnie akumulator wrócił do sklepu, czekam na rozpatrzenie reklamacji oczywiście gdy będę miał jakieś nowości – zaktualizuję ten dział.

aktualizacja – 02-07-2008

Od ponad 30 minut dzielnie pracuje moja ładowarka do nikona i wygląda na to, że nowa bateria (także Hama) którą dziś odebrałem, zachowuje się nieco lepiej.  Sklep sam zadzwonił dziś do mnie z informacją, że dostaję nowy akumulator. Pojechałem, odebrałem… Co z tego będzie? Zobaczymy…

aktualizacja – 09-08-2008

powiem tak: kupujcie bez obaw. Nowa bateria spisuje się bez zarzutu, zarówno jeśli chodzi o jej zachowanie na ładowarce, jak i o jej żywotność / pojemność.

2ga, bardziej interesująca nas pozycja, to pełna instrukcja obsługi aparatu nikon d40. Nie znajdziecie w niej nic zaskakującego ani szokującego – jest to porządnie opracowana instrukcja, która poza informacjami na temat obsługi aparatu podczas podłączania go do komputera, czy ładowania baterii, przedstawia także w bardzo uproszczonej formie informacje na temat trybów pracy aparatu. Niestety informacje o trybach dostępnych w nikonie nie są do końca czytelne dla osoby rozpoczynającej pracę z pierwszą lustrzanką. Jeśli szukasz informacji jak ustawić przysłonę / czas naświetlania / czy inne w konkretnych warunkach – zawiedziesz się. Standardowa instrukcja do nikona d40 nie podaje takich informacji w sposób do końca zrozumiały i czytelny dla początkujących fotoamatorów. Ujmę to w ten sposób: z instrukcji dowiecie się wielu przydatnych rzeczy na temat ‘technicznej’ obsługi aparatu. Jednak jeśli szukasz porad jak poprawnie robić zdjęcia i czego wystrzegać się w fotografii -  polecam książkę: Bryan Peterson – “Ekspozycja bez tajemnic”.

2008-06-16

Aktualizacja 26.12.2009

Instrukcja do nikona d40 – skąd pobrać? (download)

Zapewne nie raz i nie dwa zdarza się Wam zgubić instrukcję – może tak być i w przypadku instrukcji do d40. Pytanie brzmi – skąd pobrać instrukcję? Jak zwykle - z internetu a konkretnie: możecie przekopywać dział download rożnych stron poświęconych nikonowi d40, możecie chodzić po forach z torrentami, linkami typu RapidShare – instrukcja obsługi nikon d40, czy stronami z instrukcjami – w tym instrukcja do nikona d40. 

Prościej i pewniej skorzystac jednak z oryginalnego źródła. Firma nikon udostępniła pełną instrukcję obsługi do aparatu nikon d40! Na stronach nikona poświęconych tematowi uzyskania instrukcji (w tym do d40), znajdziemy informację jak pobrać instrukcje w pdf, czy zamówić w wersji papierowej. Jedyne czego potrzeba by pobrać dokument, to zarejestrowanie produktu. Nie powinno to jednak być problemem, jeśli trzymamy w ręku naszego nikona d40.

- aparat nie nagrywa filmów (co z czasem staje się zrozumiałe)

- mam dość spory nos, czasem się zdarza, że zmienię niechcący pole w którym ma ostrzyć autofocus

- mam dość spore dłonie – niekiedy kciukiem zdarza mi się zrobić odcisk palca na okularach

- podgląd zrobionego zdjęcia na wyświetlaczu – w momencie, gdy robimy kilka zdjęć na raz nie odejmując oka od aparatu, zdarza się, że przeszkadza walący wtedy w oko blask wyświetlacza. Można tego uniknąć wciskając do połowy spust migawki

- kwestia obiektywów – nie każdy obiektyw w pełni działa z nikonem d40. Np bardzo sympatyczny Nikkorek 50mm f 1,8 / 1,4 będzie działać jedynie w trybie manualnym – nikon d40 nie ma silnika AF w korpusie. Na początku wydaje się to małym problemem, jednak w momencie, gdy do swojej d40 ktoś będzie chciał dokupić kolejne szkiełko musi się liczyć z tym, że nie wszystko ze stajni nikonowskiej będzie pasować do jego nikona d40.

2008-06-16

Naszą d40 kupiliśmy w Media, wyszło tego w sumie 1700zł: aparat + karta pamięci 2gb, do tego etui. Pozostałe akcesoria fotograficzne? No cóż… wyszliśmy z założenia, że reszta dodatków pojawi się dopiero wtedy, gdy już uda nam się poskromić aparat w wersji podstawowej.

Pierwsze wrażenia

Aparat okazał się zadziwiająco… lekki. Po zmontowaniu zawartości pudełka w całość (czyli założenie obiektywu, wsadzenie baterii i karty pamięci) ukazał nam się nawet niewielkich rozmiarów aparacik (w porównaniu do innych lustrzanek oczywiście). Aparat dość ładnie układał się w dłoni, obiektyw nie przeważał całością do przodu. Zarówno w moich dość sporych łapach, jak i w dłoniach Kaśki wszystkie przyciski, pokrętła oraz inne wszelakie knefle są dostępne i wyraźnie wyczuwalne.
Co ważne – nasz nikon (pomimo pochodzenia z dolnej półki lustrzanek) jest wykonany z materiału, który daje poczucie, że ten aparat fotograficzny nie rozpadnie nam się w dłoniach przy lekkim stuknięciu, czy mniej delikatnym położeniu go np. na stole.

Co ważne wg mnie: skrócona instrukcja i reszta dokumentacji pozwalają bez obaw poskładać całość do kupy nawet osobom, które mają lustrzankę pierwszy raz w dłoni i są im obce dodatkowe obiektywy oraz ich montaż.

Pierwsze ‘testowe’ cyknięcia

Już pierwsze zdjęcia pokazały wyższość nad starym cyfrowym kompaktem. Korzystając z trybu automatycznego, można było zauważyć o wiele lepsze odwzorowanie kolorów, czy lepszą ostrość zdjęć. Wzięliśmy się więc za intensywne testy. Efektem owych testów było chowanie się psa pod dywan, gdy tylko psisko dostrzegło wycelowany w swoją stronę aparat
Gdy mieliśmy już z psem zrobiony pierwszy milion zdjęć (oczywiście 99,9% fotek poszło do kosza), zainteresowałem się ‘tą obszerniejszą’ instrukcją obsługi.  Ale o niej już w innej notatce.

2008-06-16