Zaczynam mieć dość zimy. Koloru białego, koloru szarego, gołych drzew z kretyńskimi wyrazami twarzy i wiecznie równego, lejącego się przez chmury światła. Zero gry w tym wszystkim, zero cienia, wszystko nijakie i z dupy wyjęte. Zmarzniętej - nawiasem mówiąc.

Coraz mniej mnie cieszy błąkanie się po zaśnieżonym padoku i polach, gdzie człowiek zapada się po kolana w śnieg. Jedynie pies ma kupę radochy z tego wszystkiego. Pies. Czasami go nie ogarniam. Próby pojęcia jego skretyniałych zabaw wyniszczają moją psychikę. Nie jestem w stanie go ogarnąć

Jerzy – the pies.

Autentycznie – ta cholerna zima odbiera człowiekowi radość z focenia. Bo ile można gapić się na świat, gdzie jedynym problemem jest czas i balans bieli? No dobra, jeszcze przysłona. Brakuje mi w tym wszystkim nasycenia kolorami, zieleni tak smakowitej, że aż chrupiącej, czerwieni od której nawet burak wstydzi się pokazać i błękitu rodem z godzin popołudniowych letniego dnia.

A idź ty pani zimo w pizdu!

Wróćmy jednak do Pniowca – wszak to Pniowiec w tytule się pojawił. Czemu zadymowiec? Bo jakieś dziwne zadymy dziś były na koralu… Nie wiem o co koniom poszło, może się cieszyły z wyjścia, a może czując (oby!) nadchodzącą wiosnę, postanowiły się wzajemnie pokryć nie widząc przeszkód w tym, że były tej samej płci… Nie jest to teraz ważne. Ważne, że w trakcie zadymy nie dostałem rykoszetem w morde z podkowy i nawet zdążyłem coś cyknąć, nim szalejąca kopyciasta brać znudziła się wzajemnym podgryzaniem. A… Przy okazji dostałem dziś świetną nauczkę: jeśli słońce na to pozwala – ustawiać się plecami do wschodu. Powód? Popatrzmy co się dzieje, gdy tego nie robimy:

Pniowiecko-końskie zaloty

Jak widzimy na powyższym zdjęciu, oraz na zdjęciu poniższym…

Pniowiecko-końskie zaloty

Przez cały czas wpychają się w kadr zabudowania. A fe! Jednak jeśli przesuniemy się plecami na wschód…

Om nom nom nom

…zabudowania znikają, a w ich miejsce wchodzą jakże liczne drzewa (tia, w rzeczywistości stoi tam takich pięć, czy sześć badyli, ale wystarcza).

Jak więc widać – dzisiejsza wizyta znów mnie czegoś nauczyła. Co i tak nie zmienia faktu, że nie lubię zimy i nawet nie wiem, czy w akcie sprzeciwu wobec aury nie wysikać na śniegu jakiegoś epitetu skierowanego do pogody. Niech wie, że mam jej dość! A co!

W takie dni nie pojmuję kompletnie, jak przy f2.8 wstrzelić się w ostrość na całej długości konia. Jeśli szarpę się z nikusiem 55-200 na przysłonie 8.0, a pomimo tego ostrość dziwnie mi się kończy na głębokości 60cm – dostaję pierdolca.  Teoretycznie przy strzale z 18 metrów powinienem mieć ostrość głęboką na ponad dwa metry. A jednak tak nie jest… Rozumiem – gdyby padał śnieg, była mgła, w obrazie ewentualnie by brakowało kontrastów by AF miał na czym się załapać, ale w czystej sytuacji gdy pięknie obszywka czapraka wyrywa się kolorem z obrysu konia… Gdy w takich warunkach nie umiem się prawidłowo wstrzelić z ostrościa – chce mi się płakać.

Pamiętam moment, gdy miałem przykręconą do puszki sigmę ze stałym f2,8 – byłem w stanie wyrzeźbić nią wszystko. Konie fotografowane podczas przejścia przy padoku idealnie wgryzły mi się w głębię ostrości:

sigma f2.8 70-200

A wczoraj? Szkoda gadać… Tak czy inaczej – popełniłem wczoraj kilka fot. I chyba nie do końca jestem z nich zadowolony. Za dużo pracy wymagały później w postprodukcji. A to nie jest dobre…

Swoją drogą miałem.. hm.. powrót do praktyk z Łabęd. Ukłoniła mi się wiedza, którą posiadłem podczas obcowania zimowego na padoku z karym Avikiem. Czarny koń i biały śnieg – to było wyzwanie… Dzięki tamtym męczarniom w dniu dzisiejszym przestaję się bać śniegu przy czarnych koniach. Do tego za przeproszeniem – Zoner w wersji 12 fantastycznie operuje na wyciąganiu szczegółów z czerni (oczywiście jeśli nie są zbyt ’spalone na czarno’). Efekt? Przy ładnie zbudowanym koniu można od strony cienia wyciągnąć wiele szczegółów budowy / muskulatury kopytnego:

Admirał

Cholernie to cieszy. A jednocześnie budzi nieco niepokoju: czy aby nie przesadzam ingerując tak bardzo w zdjęcie? Z 2giej strony – dla każdego liczy się efekt końcowy. Tym bardziej, że na dobrą sprawę obecnie komputer nie różni się zbyt wiele od algorytmów wpakowanych do aparatu. Chcąc być całkiem szczerym – chyba bym musiał pracować tylko na kliszy. A na to wczoraj czasu nie miałem.

Kolejny koszmarek wczorajszego dnia skarogniady konik na śniegu. Nie znałem nijak sposobu, by go złapać AF. Musiałbym jechać na manualu – na to czasu nie miałem. Do tego jeździeć ubrany w podobnej tonacji do umaszczenia konia – i mamy horror. Aż się dziwię, że nikuś nie zwrócił się do mnie obiektywem mówiąc: ‘Stary, powaliło Cię? Z czego ja mam tutaj brać pomiar?!??!?’…

Nic, tylko płakać.

Maniana P

Całe szczęście, że jeźdźcy nie mieli nic przeciwko jeździe po ścianie, która mnie najbardziej interesowała. Czyli po tej, która miała najfajniesze swiatło

Wnioski z wczorajszej sesji? Doczytać, czy niska temperatura jest w stanie wpływać na skuteczność działania AF…