Na dobrą sprawę jestem względnie zadowolony z… 5 zdjęć. Dlaczego tylko z tylu? Siedząc tydzien czasu nad zdjęciami (tzn nad ich analizą, rozgryzaniem siebie, swoich reakcji na muzykę Jelonka i szukając, co tak naprawdę chciałem oddać fotkami) , jedynie trzy zdjęcia w jakiś minimalnym stopniu oddają atmosferę wydarzenia, dynamizm muzyki, szaleństwo na scenie. Proste ‘dokumentalne pozy’ nie są w stanie obudzić we mnie tego, co na żywo rozbudza Jelonek i jego wesoła kompania.

Zanim pokażę  5 zdjęć które uznaję za dobre, zaznaczam: jest ziarno, nie ma żylety, nie szukam sterylności technicznej, za wcześnie na to.

Jelonek w CK Wiatrak w Zabrzu:

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Tia… jeśli chodzi o mnie, to cała fotorelacja z koncertu może się zamknąć w tych pięciu zdjęciach. Pewnie za kilka lat ciężko będzie mi się do nich przyznać (oczywiście o ile nadal będzie mi się zdarzało focić coś na koncercie ;> )

A co z resztą zdjęć? Szkoda nie pokazać…

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

Jelonek CK Wiatrak Zabrze

…i tyle.

Jeśli będę miał jeszcze okazję na focenie podczas koncertu - zdecydowanie muszę poszukać zdjęć zawodowców. Światła na koncercie to piekło ;/ Szukanie kadrów – koszmar przy długim słoiku. A jeśli do tego trzesę się z emocji dzięki muzyce – to już mamy dramat od A do Z Oby do następnego Jelonka, Żywiołaka czy czego tam

Zabrze – Kopalnia Guido

Nie wiem, czy to moja ciekawość, czy zwykła chęć udowodnienia sobie czegoś, ciągnęły mnie na Guido. Kopalnia budziła moje zainteresowanie nie tylko ze względu na swoje wartości historyczne, ale także pociągała mnie jako sposób na poznanie tego, z czym zmagał się mój Ojciec przez długi czas. Kilka lat po tym, gdy przeszedł na emeryturę, pojawiła się okazja zjechania na dół. Dostałem możliwość zobaczenia świata, który był źródłem utrzymania naszej rodziny.

Zabrze Kopalnia Guido – poziom 170

To była to Noc Muzeów, rok 2008. Zabezpieczony kaskiem i uzbrojony w swój sprzęt stanąłem przed klatką windy. Czy był ze mną strach? Z pewnością był swojego rodzaju niepokój. Może nawet obawa. Wiedziałem jednak, że gdyby coś się stało – zawsze przyjdzie nam z pomocą drużyna ratownicza. Taka sama jak ta, w której działał mój Ojciec.

Kopalnia Guido, poziom 170. Byłem tam tylko raz. Miejsce brutalnie standardowe jak każde inne muzeum. Nic więcej, niż wystawa eksponatów dotyczących górnictwa. Jednocześnie pobudzało ciekawość, jak wygląda w rzeczywistości szyb bez gablot, wystawek i uporządkowanych pomieszczeń o wyszorowanej podłodze. Jak kopalnia wygląda w rzeczywistości?

Zabrze Kopalnia Guido

Zwiedzałem więc poziom 170 chłonąc obrazy, nie wiedzę. Nie była mi ona potrzebna do ułożenia sobie w głowie przekonań na temat pracy pod ziemią. Szukałem emocji i atmosfery, która towarzyszyła kopalni. Zacząłem to odnajdować przy okazji kolejnych zjazdów pod Ziemię.

Poziom 320

Pierwszy raz zajrzałem na tę głębokość przy okazji wykładu p. Walerjańskiego. Skierowany z windy bezpośrednio do Sali ‘wykładowej’, miałem możliwość jedynie zerknąć na zamknięte drzwi i tamy prowadzące głębiej. Wiedziałem już wtedy, że gdzieś za tymi bramami czeka na mnie to, czego faktycznie szukam w podziemiach kopalni Guido.

W końcu się doczekałem. Któregoś dnia udało nam się dostać na 320 bez otoczki rozentuzjazmowanych turystów zabijających atmosferę miejsca. Byliśmy tylko my – grupka ludzi z aparatami, nasza ciekawość i nasze pomysły na oddanie obrazu tego miejsca.

Zabrze Kopalnia Guido

Zabrze Kopalnia Guido poziom 320

Kopalnia Guido poziom 320

Brnąc pod opieką przewodnika przez klaustrofobiczne chodniki, dotykając ścian rwanych zębami kombajnu zacząłem rozumieć, dlaczego praca na kopalni jest taka… niepowtarzalna? Ścieranie się sił przyrody i ludzkiej chciwości mogło trwać jedynie dzięki wspólnocie, którą tworzą ludzie zmagający się ze skałami próbującymi zgnieść wszystko co je drąży i bezcześci swoimi stopami. W walce przeciwko skałom niosącym śmierć mogła pomóc jedynie ludzka solidarność i wzajemne zaufanie. Właśnie ta lojalność wobec siebie i wiara w czuwającą nad górnikami siłę pozwala nie oszaleć setki metrów pod ziemią.

Zabrze – Kopalnia Guido poziom 320

Zabrze – Kopalnia Guido poziom 320Zabrze – Kopalnia Guido poziom 320

Zabrze – Kopalnia Guido poziom 320

Dzieje kopalni, czy rodu Donnersmarcków – to wszystko jest jedynie rysem historycznym. Z czasem być może popadnie to wszystko w niepamięć. Nikt nie będzie już chciał przekazywać potomnym wiedzy na temat rodziny, która pozwoliła miastu się rozwijać. Niezmienna pozostanie tylko jedna rzecz: emocje towarzyszące zgłębianiu chodników i moment, w którym do człowieka dotrze świadomość, że kopalnia to nie tylko obiekt po którym można chodzić, który można fotografować. Świadomość, że pod skałami kryje się coś więcej prócz czarnego złota. Skrywa się tam jakaś forma ludzkiej solidarności w walce z siłami przyrody, w walce o życie.

Zaczynam więc grzebać gdzieś po dysku i nadziewam się na zdjęcia zrobione kiedyś, gdzieś, chyba podczas wycieczki po Rokitnicy. Nie chyba, ale na pewno. Chciałem tylko wzbudzić nieco niepokoju i niepewności.

Zabrze Rokitnica.

To było cholernie gorące lato. Żar lał się z nieba strumieniami pchając się za kołnierz, wylewając się później litrami potu gdzieś pomiędzy półdupkami. A my pędziliśmy na spotkanie grupy błogosławiąc klimatyzację w samochodzie. Szykowała się ciężka wyprawa. Ruszyliśmy wraz z grupą…

Rokitnica. Zawsze myślałem, że ta dzielnica Zabrza nazywa się RokiEtnica. Nie wiem skąd mi się wzięło to przekonanie. O Rokitnicy wiedziałem niewiele. Kilka lat wcześniej pracowałem tam jako rachmistrz spisowy. Nie interesowała mnie jednak wtedy historia tego miejsca. Bardziej martwiłem się tym, czy zdążę spisać wszystkie staruszki, zanim te mi wymrą narażając mnie na straty finansowe.

Tym razem miałem czas poznać Rokitnicę od nieco innej strony. I zadziwiła mnie ta dzielnica niezmiernie…

Zabrze Rokitnica jest jak dobrze ułożona poduszka. Nie za miękka i nie za twarda. Jest jak drzemka w cieniu drzewa podczas upalnego dnia. Drzemka ze świadomością, że po przebudzeniu znajdzie się pod ręką turystyczna lodóweczka pełna schłodzonego piwa. Rokitnica jest jak szum wiatru na łące u babci za stodołą. Można tam schować się przed światem.

Wycieczka podziwiała jakieś drzewo. Cholera, do tej pory nie rozumiem, ile można gapić się na cholernego Miłorząbia, czy jak to się tam nazywa. O co chodziło? Czy ci ludzie czekali aż drzewo przemówi? Pojęcia nie mam.

Zabrze Rokitnica – Miłorząb

Rozglądałem się wtedy za czymś ciekawszym. Poznawałem odwiedzane kiedyś miejsca, wspominałem jak w bloku po lewej dziadek poszczuł mnie psem, a w bloku po prawej babcia poczęstowała mnie kompotem. Coś było identyczne, jak wtedy, gdy byłem rachmistrzem. Spokój. Ta dzielnica aż zionęła spokojem. Przemawiała do mnie “zostaw w cholerę ten aparat i siądź dupskiem na trawie, ciesz się dniem”.

Brnęliśmy grupą przez ten świat, poznając dziedzictwo Ballestremów, połykając wyrywki informacji docierające od przewodniczki.

Zabrze Rokitnica – osiedle Ballestrema

Jednak tego dnia to nie historia tamtej części miasta była ważna. Ważniejsza była sama dzielnica. To czym była przesycona, wygrało z wszystkim, co wiązało się z wycieczką. Teren Wspólnoty Ruchu Szensztackiego emanował spokojem, zaś najbardziej wydziczałe zakamarki szensztackiego ogrodu potrafiły skrywać za sobą widok na świat, którego w życiu bym nie powiązał z Zabrzem.

Zabrze Rokitnica Wspólnota Ruchu Szensztackiego

Zieleń wypełniająca każdy wolny skrawek wokół, aż zapraszała by do niej podejść i sycić nią oczy. Pchała się w ślepia widza pod setką postaci: będąc drzewem w tle, ogródkiem w dole, muchą-robacznicą z zieloną dupką, która właśnie nasrała na dopiero co wyczyszczony obiektyw.

Zielona Rokitnica

Zielona Rokitnica

Dzień był leniwy. Wszystko z każdym oddechem chłonęło i oddawało ciepło. Kot wylegujący się w cieniu podszedł do mnie domagając się pieszczot.

Kot

Chyba doszedł do wniosku, że głaskanie na odwal-się-zapchlony-rudzielcu nie jest warte siedzenie na rozgrzanym chodniku. Poszedł więc poszukać szczęścia u kogoś innego. Nie nacieszył się długo naszym towarzystwem. Ruszyliśmy w dalszą drogę.

Rokitnica. Dzielnica opuszczonych asfaltów i samotnych chodników. Przechodząc obok niepozornych budynków, człowiek nie zdaje sobie sprawy z faktu, że kiedyś były centrum kulturowym dzielnicy, gdy to raz w tygodniu kobiety schodziły sie wypiec pieczywo na następnych kilka dni. Piec, rozmawiać, plotkować. Może nawet praprzodek zapchlonego-rudzielca uczestniczył w tych spotkaniach identycznie jak jego potomek domagając się drapania po organiźmie.

Zabrze Rokitnica – piekarniok(?)

Niedaleko obok piekarnioków(?) kolejna perła – stalowe domy. Niedoszły cud budowlany, praprzodek wielkiej płyty. Równie ciekawy, co odpychający. Mieszkać w konserwie…

Zabrze Rokitnica stalowe domy

Pewnie można się z czasem przyzwyczaić. Co innego pozostaje?

Ruszamy w dalszą drogę. Żar nie daje za wygraną. Dzielnica niezmiennie namawia do spocznięcia w trawie. W końcu dajemy się skusić. Gdy grupa zwiedza jeden z kościołów – zaszywamy się pod drzewem obok, pobekując po Coli jak młode łosie. Korzystamy z Rokitnicy.

Kilkanaście minut później jesteśmy znów w drodze. Przepychając się przez żar, brniemy w stronę Grodziska – czyli tego, co zostało po pierwszych osadnikach na tym terenie. Na miejscu spoglądam w górę – na szczycie wzniesienia znajduje się Dominium. Zakochuję się w tym budynku. Podchodzę i podnoszę głowę…

Zabrze Rokitnica Dominium

O jasna cholera…

Zabrze Rokitnica Dominium

Urodziłem się nie w tych czasach, co trzeba.

Wracamy do samochodów. W ich wnętrzu wita nas klimatyzacja radośnie merdając na nasz widok jakimiś starymi liścmi w jej przewodach. Odwracam jeszcze głowę mówiąc Rokitnicy ‘dowidzenia’.

*********************************************

Minęło prawie pół roku od tej wycieczki. Jest 11 stycznia. Na dworze poniżej zera. Śnieg nadal czai się za drzwiami na moje buty. A jutro trzeba wstać o 5 i iść z do pracy.

Kurwa mać.

Niesamowite jest, jak bardzo świadomość nadchodzących dni poświęconych odetchnięciu jest w stanie dodać skrzydeł w ostatnich dniach walki na polu wyścigu szczurów. Palce aż same proszą, by zacząć walenie nimi w klawiaturę, by pozwolić im na to, by stały się ujściem setek pomysłów w głowie, bez względu na to, czy jest owym pomysłem bardziej zoptymalizowane zapytanie raportowe, lepiej dopieszczone zdjęcie, czy sumienniej podrapany pryszcz na dupie.

Póki co mamy poniedziałek pełen odkryć. I prezentów. Jeden z nielicznych poniedziałków, gdy człowiek jest zaskakiwany jedynie w pozytywny sposób… Aż dziwne, prawda? Niby poniedziałek zawsze jest pesymistyczny, a tu jednak…

Wlazłem dziś na chwilę na balkon w gazowni. Potrzebowałem chwili na przewietrzenie mózgu. Wdrapałem się na górę i… zatkało mnie. Zawsze sądziłem, że najlepszy miejscem na obserwowanie wschodu podczas podróży dom -> praca jest wiadukt nad dworcem:

Wschód nad Zabrzem – ustrzelone komórką

…a jednak nie. To co jakieś 10 minut przed godziną siódmą przywitało mnie na niebie, zabiło mnie. Muszę wdrapać się na balkon z aparatem. Zdecydowanie. Nieodwracalnie i niepowtarzalnie. Aż do obrzygania.

…naprawdę, zawsze sądziłem, że w Zabrzu należy doszukiwać się piękna. Dziś zostałem tym pięknem wystrzelany po mordzie.

Hm… Długo wydawało mi się, że Wrocław kładzie Zabrze na łopatki swoją reprezentacyjnością. Nawet fotka Wrocka strzelona komórką ma swoje 2gie dno pełne emocjonalnych skojarzeń z miejscem, czasem, zapachem powietrza i smakiem ścian. Nie, dziś Wrocław przegrał z Zabrzem. Definitywnie.

Wrocław – ustrzelone komórką.

Tia… Jutro wezmę do pracy aparat.

Ps.: a gdzie Dead Can Dance? To proste: u mnie na winampie. Bo tak.